06 - 236 68 530

facebook vlinder je mee marieke de boer

Over Marieke de Boer

marieke de boer, verlies, verdriet, rouwverwerking kinderen, creatieve therapie, tekentherapie, hengelo, oldenzaal, enschede, twente

Graag neem ik je mee naar een jaar of tien geleden. Wat een mooie tijd was het om met kinderen te schilderen en te tekenen. Ik deed dit bij kunstprojecten op school en organiseerde creatieve kinderfeestjes bij de jarige thuis. Dat waren echte feestjes waar ik net zoveel van genoot als de kinderen zelf. Het was zo leuk, vaak deden moeders ook gewoon mee ;)

Maar toen werd ik uitgenodigd bij een gezin waar moeder niet meer aan kon schuiven. Ze was kort daarvoor overleden. Ik kende vader en hij hoorde over de kinderfeestjes die ik organiseerde.
In al het verdriet dat ze meemaakten, wilde hij een vrolijk feestje voor zijn dochter. En zo mocht ik komen op haar verjaardag, ze had zich er ontzettend op verheugd.

In alle gezelligheid met de meiden, voelde ik toch hoe moeder juist nu op dit feestelijke moment gemist werd. Ik merkte vaders verdriet en zag zijn onzekerheid. Wat vond ik hem moedig om alles zo goed mogelijk te willen doen voor zijn dochter. En ik begreep hem helemaal toen hij zei “Marieke, volgens mij red jij je wel hè, ik ben even buiten”. Het werd ondanks het grote gemis, een hele toffe middag. Wat had ik dit met alle liefde voor hen samen gedaan. Ik werd uitgezwaaid en bracht nog een meisje thuis. Daar waar een moeder de deur open deed en diens dochter met haar mooie schilderij omhelste. 

Het lijkt allemaal zo gewoon dacht ik, maar hoeveel gezinnen zouden dit ook meemaken? Of waar bijvoorbeeld een broertje of zusje overleden is of een lieve opa of oma gemist wordt? En wat te denken van het grote verdriet bij een echtscheiding? Dat kinderen in twee huizen wonen en heimwee hebben naar moeder als ze bij hun vader zijn en andersom?

 

We kennen allemaal verdriet en gebroken dromen

We maken allemaal verdrietige dingen mee in ons leven. Ook de mijne was niet zonder obstakels. Ik had dolgraag moeder willen worden en deed daar echt alles voor. Totdat ik voelde dat op wilskracht niet alles lukt. Ik moest mijn droom loslaten, hoe moeilijk dat ook was.
Wat mij hielp, was te kiezen voor alles waar ik wèl invloed op had en maakte nieuwe dromen. Ik besloot het roer om te gooien, ging een opleiding volgen en schreef een boek. Ik leerde dankbaar te zijn voor alles wat ik wel had in plaats van niet en dat was best veel.

In die periode overleed een dierbare vriendin. Een intens verdrietige tijd. Ik leerde de impact van rouw op deze manier kennen. Niet alleen bij mijzelf, maar ik zag ook hoe haar gezin dit grote gemis ervaarde. En zo nam ik het besluit om van kinderen die te maken hebben met rouw mijn specialiteit te maken. 

 

Rouwende kinderen verdienen onze aandacht

Wat ik veel om mij heen zie is de onmacht die ouders kunnen voelen als hun kinderen rouwen. Dat ze daar ontzettend veel zorgen om kunnen maken. Daarbij komt nog eens dat ze door eigen verdriet de handen vol hebben aan zichzelf. Wat tevens een grote rol kan spelen, is dat ouders niet goed weten hoe ze ermee om moeten gaan. Ze vinden het lastig te bepalen wat ze wel of juist niet moeten zeggen. Dat levert meestal veel frustratie op, waardoor ze de verbinding missen die zo nodig is om hun kinderen te begrijpen.  

Vaak zie ik ook dat ouders het niet voldoende erkennen, want kinderen hebben toch ‘veel veerkracht’? Door dit te denken gaat het helaas nog wel eens mis en wordt verdriet behoorlijk onderschat. Dan is er dus geen aandacht en dat voelen de kinderen. Want zij rouwen wel degelijk, net als wij. Als je hen op een juiste manier daarin begeleidt, kan je voorkomen dat kinderen vast komen te zitten in hun verdriet.

Het maakt mij erg blij en dankbaar om met deze kinderen én hun ouders te mogen werken. Daar gaat echt mijn hart van open!
Dat is waar ik iedere dag met alle liefde mee bezig wil zijn.

 

Wat je over mij moet weten

Ik ben een echte doener en dat vind je ook terug in mijn begeleiding van kinderen. Hierbij is tekenen vaak de rode draad. Kinderen laten namelijk in hun tekening zien wat ze in woorden niet kunnen vertellen. Op die manier hebben we gesprekjes op papier.
Mijn doel om kinderen hun verdriet te kunnen laten verwerken, staat bovenaan. Daarvoor ga ik niets uit de weg. Voor degenen die heel dichtbij kinderen staan, is dat vaak iets wat ze niet aandurven of kunnen. Deze taak neem ik liefdevol op mij. Want dat is wat kinderen nodig hebben om weer onbezorgd en vrolijk kind te kunnen zijn. Zonder verdriet wat hun daarbij nog in de weg zit.
Helpende opdrachten voor thuis horen er ook bij, waar vaak het Herinnerings-doe-boek gebruikt wordt dat ik schreef. Zo kunnen ze op eigen kracht verder. Dan is mijn missie bereikt, wat mij erg blij maakt!
 

Mijn visie op rouwende kinderen

We kunnen het voor verdrietige kinderen na een overlijden zoveel makkelijker maken. Mijn visie is dat dit al begint met durven vragen hoe het met ze gaat en erover te blijven praten. Dan weet je hoe het ze bezighoudt. Eerlijkheid is heel belangrijk, want fantasie in een kinderhoofd is erger, zeg ik altijd.
Er wordt vaak zo’n taboe op gelegd als we het hebben over rouw, maar zo voelen kinderen dit helemaal niet. Als er ruimte is om het er op een luchtige en speelse manier over te hebben, is er echt niks zwaars of moeilijks aan. Kinderen willen gewoon voor vol aangezien worden in alles wat ze ervaren. Net als wij. Dan weten ze dat het helemaal okay is hoe ze zich voelen en begrijpen ze waardoor dat komt. Dat is echt een hele geruststelling.
 

Helemaal Marieke

* Ik houd van de zon en warme zomers, ja ook zoals die van afgelopen jaar. Het is me bijna nooit te warm
* Ik geniet erg van vers gezette koffie uit ons Jura-apparaat, liefst met een stukje Tony pure chocola
* We wonen in Twente, maar zijn dol op Friesland om de weidse uitzichten en het vele water! Je vindt ons daar geregeld voor een weekje of een dag, maar we rijden er ook gerust alleen naartoe voor een bakkie aan het Lemster Strand
* Je maakt me enorm blij met bloemen, vooral rose rozen. Altijd een verse bos op tafel!
* Ik ga nooit de deur uit zonder gestifte lippen, want zoals een oud-collega ooit zei “je weet maar nooit wie je tegenkomt”. Ik ben overigens gelukkig getrouwd ;)
* Had ik al verteld dat ik gek ben op prentenboeken? Ik koop of leen ze graag bij de bieb, waarschijnlijk omdat het mijn wens is er zelf een te maken
* In het tekenen, illustreren en schilderen kan ik helemaal mijn ei kwijt. Mijn atelier is op zolder en daar vind je mij geregeld, vooral ’s avonds
* Boeken lees ik bij de vleet, van koken tot creativiteit en van persoonlijke ontwikkeling tot alles wat met mijn werk te maken heeft. Ook magazines zoals de Flow, Ariadne, Happinez en Happi-Kids zijn favoriet; daarvan liggen er nog een paar op mij te wachten trouwens ;) Herkenbaar?