06 - 236 68 530
Met alle liefde van de wereld voed jij je kind op, maar het is niet altijd even makkelijk. Zeker niet als je samen een grote verandering meemaakt in jullie leven. Bijvoorbeeld omdat een geliefd persoon overleden is. Of als dat staat te gebeuren omdat iemand erg ziek is. Maar wie weet is er een broertje of zusje met een beperking die intensieve zorg nodig heeft waarover je kind zich druk maakt. Of het moet zelf geregeld naar een arts voor onderzoeken. Maar laten we niet vergeten dat kinderen het ook erg moeilijk kunnen hebben met een echtscheiding, geboorte van een broertje of zusje, verhuizing, verandering van school of blijven zitten.
Al deze grote veranderingen kunnen veel impact hebben op het leven van kinderen. Het kan overweldigend voelen en veel emoties teweeg brengen. Dat verdient alle liefdevolle aandacht en een zachte, lichte manier om daar makkelijker mee om te leren gaan.
Als kinderen zo'n verandering meemaken, kan het hun groei en ontwikkeling erg in de weg staan. En vooral hun plezier en geluk in het alledaagse leven. Het breekt je hart als je merkt dat je kind zijn of haar vrolijkheid steeds meer kwijt lijkt te raken. Misschien ook wel meer opstandig en bozig of juist meer teruggetrokken en kortaf. Het slapen gaat minder als vanzelf en het ligt nog lang wakker. Kortom, je kind zit niet lekker in z'n vel.
Daarbij is het goed te weten dat kinderen die (hoog) gevoelig zijn of snel overprikkeld zijn, extra moeite hebben om met veranderingen om te gaan
En ja, dan beginnen voor jou als ouder de zorgen. Hoe kom je hier samen doorheen en hoe help je je kind hierbij? Je merkt dat het lastig is om erachter te komen hoe je kind zich vanbinnen echt voelt, al zie je wel dat het zich anders gedraagt dan anders. Of dat het veel emotioneler reageert dan je gewend bent.
Kinderen kunnen moeilijk verwoorden wat er in hun omgaat. Ze hebben de woordenschat nog niet of weten niet dat wat ze voelen een lijntje heeft met de verandering die ze meemaken. Daarom maken ze het ons duidelijk in hun gedrag en emoties dat het niet lekker zo lekker gaat. Veel piekeren, een vol hoofd, slecht slapen, ineens weer bedplassen, vaak uit bed komen, onverklaarbare buikpijn en slechter concentreren in de klas kunnen allemaal signalen zijn als je kind ergens mee zit of erin dreigt vast te lopen. Ook clownesk gedrag, zich steeds meer terugtrekken of veel pleasen horen hierbij. Of je merkt dat ze ineens ergens bang voor zijn, boos of opstandig vanuit het niets of veel huilen en zich alleen voelen.
Als moeder heb je in uitdagende tijden heel wat op je bordje. Zeker als het gaat om een (naderend) overlijden, want jouw eigen hart zit ook vol met tranen en verdriet. Je weet het af en toe niet zo goed en dat geeft een naar gevoel. Niemand kan vertellen hoe je hiermee om moet gaan. Wat zeg je wel of juist niet in een taal die je kind begrijpt? Wat is helpend en wat kun je beter niet doen? Ook ben je misschien bang het ‘verkeerd’ te doen, dat hoor ik vaak van moeders. Dat maakt je onzeker, wat je kind vaak ook aanvoelt.
“Ik merkte al een tijdje dat ik het niet alleen redde. Ik voel me heel verantwoordelijk voor het welzijn van mijn kind en toen ik zelf in rouw was vond ik dat allemaal heel heftig. Het was fijn dat iemand meekeek en met mij meeliep. Ook vond ik het heel prettig om te horen welk gedrag nou hoorde bij de leeftijd en wat bij rouw kwam kijken. Zo kon ik mijn kind beter begrijpen, maar ook echt helpen” aldus een moeder wiens partner overleed.
Al wil je dat nog zo graag, maar als moeder weet of kun je niet alles alleen. Zeker niet als je zelf emotioneel bent en het even niet zo helder kunt zien zoals je dat normaliter wel kunt. Hoe moedig is het dan om te vragen of iemand met je meekijkt met je kind?
"Wij zijn zo blij dat we de stap gezet hebben om met onze dochter bij jou te komen. Na 4 sessies zijn we verbaasd hoe de situatie thuis met haar is veranderd. Ze komt 's avonds bijna niet meer uit bed, slaapt de hele nacht door, gaat weer graag naar haar kamer om te spelen of muziek te luisteren en is veel vrolijker" zeggen ouders wiens dochter een lieve opa erg miste en daar erg verdrietig om was.
Neem dan contact met mij op voor een gratis en vrijblijvend match-gesprek. Dat kan via de link bovenaan deze pagina, maar ook via het contactformulier. Ik hoor graag van jou!
"Ik ben zo blij dat ik mijn kind de begeleiding van jou gegund heb. Een fijne plek waar zij zich kon uiten, zonder mij als moeder daarbij. Want ik merkte dat ze zich toch onbewust groot hield, terwijl ik echt aanvoelde dat ze wel degelijk zat met haar verdriet om oma. Het tekenen was voor haar een geweldige manier om haar gevoel en verdriet te uiten, samen met jou. Het heeft ervoor gezorgd dat het allemaal niet meer zo zwaar voelde en het haar belemmerde in haar dagelijkse dingen. Ze kan er nu ook veel beter over praten en als ze zich verdrietig voelt, trekt ze zich even terug met het tekenboek dat ze van jou heeft gekregen. Dan komen er allemaal tekeningen en verhalen die ze dan niet meer in haar hoofd mee hoeft te nemen. Het is voor ons als gezin echt merkbaar, ze zit weer lekker in haar vel" aldus moeder Liza.
Als gediplomeerd Kindertekentherapeut ben ik aangesloten bij de Beroepsvereniging Tekentaal, heeft de praktijk een SCAG licentie, AGB codes en ben ik netwerkpartner rouwbegeleider bij het NIK (Netwerk Integrale Kindzorg).
Meldcode Huiselijk Geweld.
Het is heel fijn om met Marieke samen te werken. Een hele fijne collega-therapeut. Marieke is een liefdevolle warme vrouw en voelt de kinderen die bij haar komen heel goed aan. Ze voelen zich dan ook meteen veilig en op hun gemak bij haar. Hierdoor is ze op een mooie rustgevende en vertrouwde manier in staat precies aan te reiken wat de kinderen nodig hebben.
Marieke is heel kundig in haar werk en met haar tekentherapie weet ze niet alleen het kind, maar het hele gezin te helpen.
Hopelijk mag je nog lang door gaan met je mooie werk, Marieke. Jij kan zoveel betekenen voor veel mensen die te maken hebben met het verlies van een dierbare.
Veel liefs voor jou Marieke,
Els
Lief, aardig, leuk, rustig, gezellig.
"Eigenlijk is alles hier leuk bij jou" en "Ik vind het fijn bij jou".
Betrokken, meedenkend, nooit oordelend, rustig, hartelijk, enthousiast, oprechte interesse.
"Marieke de Boer heeft onze school en mij als groepsleerkracht begeleid tijdens de periode dat een leerling van onze school en uit mijn klas is overleden. Ik heb deze begeleiding als erg prettig ervaren. Op een moment dat er zoiets verdrietigs gebeurt, wil je alles als leerkracht en school vooral zo goed mogelijk doen voor de andere kinderen in de klas. Mijn angst was vooral om dingen te vergeten in dit vroege rouwproces of dingen verkeerd aan te pakken. Het gaf ontzettend veel rust dat er iemand was die meer ervaring heeft op dit gebied en wist wat er nodig is voor de kinderen. Juist toen bleek dat je al veel van deze dingen deed of had gedaan. De manier waarop ze met ideeën kwam en inging op de behoeftes van de school en de leerlingen was erg respectvol. Je had het gevoel dat er iemand was met expertise die je kon ondersteunen zonder zichzelf op te dringen. Ik ben nog steeds erg blij dat we deze begeleiding hebben gehad." Recensie van een groepsleerkracht.
"Sinds ik bij jou ben huil ik veel minder" zegt een jongen na 4 sessies tekentherapie i.v.m. de scheiding van zijn ouders.
Niet voor alle kinderen is het vandaag Moederdag, want velen missen hun mama enorm omdat ze overleden is. Al deze kinderen smeerden vanochtend geen broodjes voor hun moeders. Niet met een wiebelend glaasje jus d’ orange op het dienblad de trap op naar boven. Ze maakten geen tekening of knutselwerkje op school. En ze gingen niet met papa een cadeautje kopen. Wat kunnen wij voor hen betekenen?
"Mama ik loop vast in mijn verdriet…" Kleine kans dat jouw kind dit tegen je zegt. Vastlopen in verdriet zijn meer ‘onze’ bewoordingen. Kinderen kunnen ons vaak niet vertellen dat hun hart vol zit met tranen. Bijvoorbeeld na een overlijden of echtscheiding. Vaak weten ze niet dat wat ze voelen, ook daadwerkelijk verbonden is met hun gevoel van gemis en verlies.
Hoe vertellen kinderen het ons dan wel? Dat gebeurt meestal niet in woorden, maar via signalen. Ik noem in deze blog enkele die ik vaak van ouders hoor die met hun kinderen bij mij in de praktijk komen.
Ben jij van ‘team zelf doen’ of ‘team hulp vragen’? Ik hoor het vaak om mij heen en in de praktijk: moeders vinden het best lastig om hulp te vragen als er verdriet is in je gezin.
Aan de ene kant begrijp ik dat helemaal. Aan de andere kant denk ik: waarom niet? We gaan toch ook met de kinderen naar bv de logopedie of de kinderfysio? Dat is toch superfijn dat die er voor de kinderen zijn? En je gaat met je kind toch ook naar zwemles? Geef je ook niet zelf ;)